KAR-DER KARADİĞİN KASABASI  

Tarih kayıtlarında 1. Selim adına ( 924 H. 1516 M. ) yılında Konya tarihini yazan Kemalpaşa zade Konya nın Sahra nahiyesine bağlı 68 köyün durumlarını tesbit ederken Gödene,  Resül,  Karadiğin köylerinin Konya DAR-ÜŞ-ŞİFA sının evkafı (vakfı)  aralarında bulunduklarını yazmış. Karadiğin beldesi Konya da açılan DAR-ÜŞ-ŞİFASI nın açılmasına akçe desteği çok olmuştur...

       Karadiğin adı En yaygın rivayete göre, çok eskiden oldukca sulak ve yeşil olan Meram’dan bakıldığında, görüntüsüyle ilgili olsa gerek “Kara Deyin” söyleminin zaman içinde “Karadiğin” telaffuzuna dönüştüğü anlatılır.

       Karadiğin, İlimizin güneybatısında, şehir merkezine 28 km mesafede, 2171 nüfusuyla Büyükşehir Belediyesi’ne bağlı dört kasaba belediyesinden biri. Genç kuşak Konya’da çeşitli iş kollarında özellikle de ayakkabıcılıkta istikbal temin ederken, kasabada oturanların geçim endeksi de tarım ve hayvancılığa bağlanmış. Yani ana-babalar tarım ve hayvancılıkta, evlatlar şehirde hayatını kazanmakta. Tarım alanları kıraç ve hububat tarımına mahkum durumda, kısmen nohut tarımı da yapılıyor. Sebze ve meyve üretimi kendi ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olup zaten yeterli sulak alan yok…

       Kasaba İnsanları, özellikle genç nesil Konya’da ayakkabıcılık sektöründe çalışarak üretime katılmakta. Hergün belediye otobüsleriyle Ayakkabıcılar Sanayiine gidip çalışan insan sayısının 300 kişiden fazla.

       Karadiğinde ‘Kenevir Helvası’  Kış aylarında, baranaların kurulduğu dönemlerde bolca yapılır. Cezerye benzeri bir tatlı olduğunu, ceviz, badem, fıstık ve kenevirle yapıldığını ve Karadiğin’e has bir tatlı olduğunu dile getirdiler.

       Tarihde eski olan Karadiğin Çanak-çömlek ve mezarlardan, ören yerlerinden varılan sonuca göre buralarda çok eski devirlere uzanan medeniyet izlerinden sözedilebilir. Yöre, macera arayan definecilerin ilgisini herzaman çekiyor.. 1940’lı yıllarda Konya’nın Kapu Camii yanındaki odun pazarına Karadiğinliler’in hakim olduğunu anlatılır, o zamanlarda günlük hayvanlara yükleyip şehire götürdükleri odunları satarak geçimlerini sağladıklarını, sıkıntılarla geçen dönemler yaşadıklarını ve iki büyük kıtlık gördüğünü, ovanın dağılmasına rağmen bu kıtlık dönemlerinde dağlık yöre olan Karadiğin’in dağılmayıp ayakta kaldığını da biliniyor.

        Resmi kayıtlarda son 45 yıllık nüfus dağılımı şöyle ama köylülerle konuştuğumuzda bugünkü nüfusun 3000 kadar olduğu söylediler buda ilginç bir not.

YIL            NÜFUS

2000          2.171
1997          2.171
1990          2.000
1985          1.800
1980          1.450
1975          1.200
1970          1.000
1965             750
1960             500